Ξέρεις ότι θέλεις να μάθεις να λες “όχι”, αλλά συνεχίζεις να λες “ναι”.
Έχεις κατανοήσει δηλαδή τι χρειάζεται να αλλάξεις, αλλά δεν προχωράς στην υλοποίηση.

Πιθανότατα έχεις ανακαλύψει και κάποιες από τις αιτίες που σε έκαναν να ζεις εδώ και χρόνια με φόβο για τη λέξη “όχι” και τις συνέπειες αυτής.

Η νοητική κατανόηση, όμως, δεν αρκεί.

Αυτό που αυτόματα ακολουθείς τόσο καιρό, έχει γίνει κάτι σαν ταυτότητα, σαν μέρος του σώματός σου. Ο αποχωρισμός από αυτό, πονάει. Η έλξη προς το συνηθισμένο μονοπάτι της ελάχιστης αντίστασης είναι μεγάλη.

Το κομβικό σημείο, είναι η στιγμή πριν τη λέξη· πριν δώσεις είτε τη γνωστή απάντηση, είτε εκείνη που θα σηματοδοτήσει την επανάστασή σου απέναντι στον εαυτό σου.

Σου ζητάει, λοιπόν, μια συνάδελφος να την εξυπηρετήσεις, αλλάζοντας το ρεπό σου με ένα δικό της. Εσύ, όμως, έχεις ήδη κανονίσει τι θα κάνεις στο ρεπό σου.

Η συνάδελφος έχει συνηθίσει να ακούει καταφατική απάντηση από εσένα στα αιτήματά της για εξυπηρέτηση και ενδεχομένως τα αιτήματα αυτά να είναι συχνά.

Εκεί! Εκεί ακριβώς, σε αυτή τη μικροσκοπική τελίτσα στον χρόνο είναι που παίζεται όλο το παιχνίδι. Έχεις πλέον φύγει από το στάδιο της ζωής σου που λόγω πλήρους αυτοματοποίησης δεν προλάβαινες καν να καταλάβεις ότι θέλεις να πεις “όχι”. Τώρα προλαβαίνεις. Συνειδητοποιείς ότι θέλεις να αρνηθείς, αλλά δυσκολεύεσαι πολύ να σπάσεις το μοτίβο.

Νοη-shift

Ο όρος “Νοη-shift” είναι το όνομα που έχω δώσει σε μια πρακτική και απλή μέθοδο που δουλεύω με πελάτες μου στις συνεδρίες. Για την ακρίβεια, το Νοη-shift είναι το αποτέλεσμα που θέλουμε να φέρουμε μέσα από τη διαδικασία…

Είναι εξατομικευμένο εργαλείο για εσωτερική μετατόπιση που μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε είδος περίστασης (όχι μόνο με τη δυσκολία του να λες “όχι”) όπου ετοιμάζεσαι να ξαναεκδηλώσεις μια παλιά σου αντίδραση, την οικεία που έχεις όμως διαπιστώσει ότι είναι η πηγή της δυσφορίας σου.

Στο σημερινό post, θα εξηγήσω το Νοη-shift για την περίπτωση ξέρω ότι θέλω να πω “όχι”, αλλά λέω “ναι”.

Read more

Γεια σου, Συνταξιδιώτη/-ισσα.

Συχνά στεκόμαστε μπροστά σε ένα δίστρατο και δυσκολευόμαστε να αποφασίσουμε σε ποιο μονοπάτι θα βαδίσουμε. Αυτό που συμβαίνει όμως ακόμα πιο συχνά, είναι η δυσκολία να αντέξουμε την επιλογή μας αφότου την έχουμε κάνει.

Ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνουμε αποφάσεις, επηρεάζει την ποιότητα της ζωής μας σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό απ’ ό,τι συνήθως νομίζουμε. Οι επιλογές έχουν πάντα ένα βασικό χαρακτηριστικό· συνοδεύονται από ένα πακέτο στοιχείων που χρειάζεται να αποδεχτούμε εξ’ ολοκλήρου. Αυτό είναι ένα σημείο-κλειδί που ταλανίζει αρκετούς ανθρώπους.

Γι’ αυτό και ένα φαινόμενο που απαντάται συχνά στην καθημερινότητα είναι δηλώσεις όπως: "Μετάνιωσα που...", "Κακώς δέχτηκα να...", "Δεν έπρεπε να είχα κάνει...". Φτάνουμε, δηλαδή, πολλές φορές να μετανιώνουμε (και να γκρινιάζουμε) για αποφάσεις μας.

Ο τρόπος που μελετάμε μια ενδεχόμενη επιλογή μπορεί να μειώσει κατά πολύ τις πιθανότητες να εκπλαγούμε εκ των υστέρων.

Αν έχεις πει αρκετές φορές κάποια από τις φράσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω ή αν θέλεις να μειώσεις την εσωτερική ταλάντωση και να στέκεσαι με μεγαλύτερη διαύγεια μπροστά σε όσα χρειάζεται να αποφασίσεις, το Audio Course μου “Η Πλήρης Εικόνα || Πώς να κάνεις επιλογές συνειδητά, χωρίς αυταπάτες και με λιγότερες εκπλήξεις μετά” είναι για σένα.

Το Course περιλαμβάνει:

• 7 ηχητικά αρχεία

• workbook σε PDF για την εφαρμογή της μεθόδου, με αναλυτική καθοδήγηση βήμα-βήμα, κατάλληλες ερωτήσεις αυτο-έρευνας & self-coaching πρακτικές

Το βρίσκεις εδώ: https://anthip.gumroad.com/l/respchoosing


Καλή συνέχεια στην ημέρα σου.

Subscribe now

Share

Αν κολυμπάς στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, θα με βρεις κάπου εδώ για το Instagram και εδώ για το Facebook, πάνω σε μια σχεδία σαν κι εκείνη που είχε ο Οδυσσέας, να μονολογώ άλλοτε στα Ελληνικά και άλλοτε στα Αγγλικά.
♾️
Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives

Η ατελής διαίρεση, δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ξεκινάς επαναλαμβανόμενα, αφαιρείς, ξανακατεβάζεις ψηφία, αλλά πάντα μένει υπόλοιπο. Είναι σαν εκείνους τους δεκαδικούς αριθμούς που δεν καταλήγουν ποτέ σε ακρίβεια. Πάντα μένει μια εκκρεμότητα. Έτσι γίνεται και με την τελειομανία. Όλο υπόσχεται να κλείσει τον κύκλο και τελικά, όλο τον διαιωνίζει.

Η τελειομανία είναι από μόνη της μια ατέλεια και η ατέλεια εμπεριέχει το στερητικό άλφα∙ είναι σαν πάντα να αναιρεί αυτό που θέλει να πετύχει. Σαν να κυνηγάς κάτι που δεν κατακτάται ποτέ. Εξαντλητικό, έτσι δεν είναι;

Η μανία για τελειότητα γεννιέται από φόβο· από την πεποίθηση ότι αν κάτι δεν είναι αψεγάδιαστο, τότε εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε αξία. Μας ωθεί να ελέγχουμε τα πράγματα αενάως, να διορθώνουμε και να μετασχηματίζουμε συνεχώς, να αναβάλλουμε και να ζούμε στην κινούμενη άμμο της μη ολοκλήρωσης.

Συχνά τη συγχέουμε με την επιθυμία για πρόοδο. Χωρίς να εκτεθούμε και να κάνουμε λάθη όμως, δεν συντελείται πρόοδος. Η τελειομανία δεν τα αντέχει τα λάθη, άρα δεν αντέχει ούτε την πρόοδο. Η αληθινή τάση για αριστεία δεν έχει εμμονή με το τέλειο. Είναι απλώς μια ροή προσανατολισμένη στη μάθηση, στη βελτίωση, στην αυτοδιεύρυνση.

Πώς είναι δυνατόν η διεύρυνση να ταιριάξει με τη στενότητα της τελειομανίας;
Ο εγκλωβισμός δεν μπορεί να ανοίξει ορίζοντες. Εκτός αν τον δούμε ως τέτοιον και αποφασίσουμε να τον υπερβούμε.

Ρώτα τον εαυτό σου: “Θέλω να εξελίσσομαι ή μόνο να αποφεύγω το λάθος;”.
Το πρώτο ανοίγει πανιά, το δεύτερο ρίχνει άγκυρα και την ξεχνάει στον βυθό.

Αν προτιμάς τα πανιά από την άγκυρα, τότε ξεκίνα με μικρά βήματα όπως αυτά:

• Θύμιζε στον εαυτό σου συχνά ότι αυτά που κάνεις δεν ταυτίζονται με όλα όσα είσαι.

• Βάλε όριο στον χρόνο ολοκλήρωσης. Όταν έχεις να παραδώσεις κάτι, δώσε μια προθεσμία και παράδωσε ακόμη κι αν δεν νιώθεις ότι είναι αψεγάδιαστο (Αν είσαι τελειομανής, δεν θα το θεωρήσεις ποτέ αψεγάδιαστο ούτως ή άλλως).

• Μοιράσου αρχικά ένα προσχέδιο για ανατροφοδότηση. Η διαδικασία αυτή θα σε βοηθήσει τόσο να συνηθίζεις να μην αποφεύγεις εμμονικά την έκθεση, όσο και να μάθεις ότι δεν καταρρέεις αν κάτι δεν είναι τέλειο.

• Εστίασε στο νόημα, όχι στην εικόνα. Πριν σκεφτείς “είναι άψογο;”, σκέψου “εξυπηρετεί τον σκοπό του;”.
  
  Κάθε φορά που επιλέγεις το «αρκετά καλό» αντί για το «τέλειο», σπας λίγο τη εμμονή που σε κρατά φυλακισμένο. Περιέργως, επίσης, έτσι πλησιάζεις περισσότερο την αληθινή αριστεία…
  

  Η πρόοδος δεν γεννιέται από την τελειότητα, αλλά από το θάρρος να αφήνεις κάτι ατελές να βγει στον κόσμο και να αξιοποιείς ορθά ό,τι κατάλαβες για τον εαυτό σου μέσα από τη διαδικασία αυτή.

Εμπρός, λοιπόν! Άνοιξε πανιά!

Share

Subscribe now

Αν κολυμπάς στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, θα με βρεις κάπου εδώ για το Instagram και εδώ για το Facebook, σε μια σχεδία σαν κι εκείνη που είχε ο Οδυσσέας, μονολογώντας άλλοτε στα Ελληνικά και άλλοτε στα Αγγλικά.
♾️
Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives

Στην εποχή μας, η πληροφόρηση είναι πιο διαθέσιμη από ποτέ. Μερικά μόνο “κλικ” μας χωρίζουν από άρθρα, podcasts, βίντεο, online σεμινάρια. Μια απλή επίσκεψη στο πλησιέστερο βιβλιοπωλείο, μας φέρνει μπροστά σε δεκάδες ή και εκατοντάδες βιβλία.
Έχουμε τη δυνατότητα να ακούμε ή να διαβάζουμε συνέχεια για επιτυχία, ψυχολογία, ευεξία, επικοινωνία, παραγωγικότητα. Παρόλα αυτά, συχνά νιώθουμε ότι ενώ γνωρίζουμε πολλά, η ζωή μας δεν αλλάζει…

Γιατί παγιδευόμαστε στην πληροφορία

Η διαρκής πληροφόρηση δημιουργεί την ψευδαίσθηση δράσης. Βιώνουμε μια δόση ικανοποίησης εισάγοντας νέα δεδομένα στον νου και έχουμε την αίσθηση ότι προχωράμε. Έτσι, γεννάται και μια κάποια ασφάλεια. Αν παραμένουμε όμως μόνο σε αυτό και δεν φτάνουμε ποτέ σε εφαρμογή, τότε στην πραγματικότητα απλώς εμπλουτίζουμε τη θεωρητική μας τράπεζα δεδομένων. Ταυτόχρονα, όσο συνεχίζουμε αυτό το παιχνίδι, εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας στο να πιστεύει ότι η συγκέντρωση πληροφοριών (κάτι που θεωρούμε μάθηση…) χωρίς δράση είναι αρκετή.

Διερωτήσου: “Ένα βιβλίο για αυτοπειθαρχία με κάνει αυτόματα πιο πειθαρχημένο/-η;”.
“Ένα σεμινάριο για επικοινωνία βελτιώνει αυτομάτως τις σχέσεις και τις συνεργασίες μου;”.
Όχι. Ο μόνος τρόπος για να δεις υλοποιημένη αλλαγή, είναι να δράσεις εφαρμόζοντας κάτι από αυτά που διάβασες ή άκουσες, προσαρμόζοντάς το στη δική σου προσωπικότητα και ζωή.

Πώς ξεφεύγουμε από την παγίδα;

Μία λύση είναι η αναλογία 80% εφαρμογή – 20% νέα πληροφόρηση. Μετά από 2-3 άρθρα, 1 βιβλίο, 1-2 video, 2-3 επεισόδια podcast για ένα θέμα που ερευνάς και σε ενδιαφέρει, σημείωσε 1-3 πρακτικά βήματα που μπορείς να εφαρμόσεις και απλώς προχώρησε στο να τα ακολουθήσεις! Αν δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις έστω ένα μικρό πείραμα στην καθημερινότητά σου, τότε η πληροφορία μένει ανεκμετάλλευτη.

Είναι οι πληροφορίες γνώση;

Η γνώση διαμορφώνεται διά της εμπειρίας. Τότε ισχύει το “Η γνώση είναι δύναμη”, διότι μόνο ενόσω πετυχαίνεις πράγματα διαπιστώνεις ξανά και ξανά την ικανότητά σου και αυξάνεις την αυτοπεποίθησή σου. Η πληροφορία δεν είναι γνώση. Η μεταμόρφωση έχει την πληροφόρηση μόνο ως αφορμή, ως αρχική ώθηση, ως άνοιγμα πύλης. Αν κάποια από τα δεδομένα που συλλέγεις νοητικά δεν μετουσιωθούν σε κάτι δραστικό αφού συνδυαστούν με άλλα στοιχεία μέσα σου, η αλλαγή δεν θα συντελεστεί.


Λοιπόν; Σε μία κλίμακα από το 1 έως το 10, σε τι βαθμό έχεις τη θέληση να δράσεις αντί να ερευνάς και να διαβάζεις μόνο;

Share

Subscribe now

Αν κολυμπάς στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, θα με βρεις κάπου εδώ για το Instagram και εδώ για το Facebook, σε μια σχεδία σαν κι εκείνη που είχε ο Οδυσσέας, μονολογώντας άλλοτε στα Ελληνικά και άλλοτε στα Αγγλικά.
♾️
Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives

«Θέλω να είμαι σίγουρος/-η πριν αποφασίσω», λέμε συχνά. Στην πραγματικότητα, κάποιες φορές αυτό είναι απλώς το ρούχο με το οποίο ντύνουμε μια δικαιολογία μας. Η ανάλυση δεδομένων, η παρατήρηση και η κριτική σκέψη πάνω σε ό,τι συλλέγουμε για ένα θέμα, είναι διαδικασίες απαραίτητες στη ζωή. Ωστόσο, ενίοτε η ανάλυση μετατρέπεται από εργαλείο σε κινούμενη άμμο και έτσι, αποφεύγουμε τη δράση, την υλοποίηση.

Η υπερανάλυση μπορεί να γίνει πολύ πειστική φωνή. Σου δίνει την αίσθηση ότι «κάτι κάνεις» (σκέφτεσαι, ζυγίζεις, ψάχνεις, διαβάζεις) ενώ στην πραγματικότητα, μένεις ακίνητος. Είναι σαν να βρίσκεσαι στο αεροδρόμιο με τη βαλίτσα στο χέρι, να συζητάς για το ταξίδι που θα κάνεις, αλλά να μην μπαίνεις ποτέ στο αεροπλάνο.

Ο εσωτερικός διάλογος που κουράζει

Όταν η εσωτερική κουβέντα διαρκεί περισσότερο από όσο χρειάζεται, απλώς τροφοδοτεί την αναβλητικότητα. Στην αρχή, μοιάζει με λογική προετοιμασία. Κάποια στιγμή όμως γίνεται μία κυκλική παγίδα που τρέφει την ακινησία.

Αυτή η παγίδα έχει και ένα επιπλέον ψυχολογικό “όφελος”: όσο σκέφτομαι και σχεδιάζω, δεν εκτίθεμαι στον κίνδυνο της αποτυχίας ή της όποιας ενδεχόμενης απογοήτευσης. Το στάδιο της θεωρητικής μελέτης είναι πιο ασφαλές. Εκεί τίποτα δεν δοκιμάζεται πρακτικά άρα, τίποτα δεν βιώνεται στην πραγματικότητα και η ενδεχόμενη αρνητική του κατάληξη.

Το τίμημα

Το κέρδος και το κόστος είναι όπως όλα τα αντίθετα, ένα αιώνιο ζεύγος. Πάνε πάντα μαζί. Το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο. Η υπερανάλυση λοιπόν, εκτός από το όποιο όφελος προσφέρει, κοστίζει κιόλας. Όσο καθυστερούμε, χάνουμε ευκαιρίες, αφήνουμε την ενέργειά μας να εξαντληθεί και βλέπουμε την αυτοπεποίθησή μας να μειώνεται. Σε κάθε περίπτωση που η μελέτη μιας απόφασης έχει ολοκληρωθεί και εμείς την διατηρούμε ενεργή απλώς επαναλαμβάνοντας διαδικασίες, δεν προχωράμε σε δοκιμή/δράση και έτσι, ενισχύουμε την πεποίθηση ότι «μάλλον δεν μπορούμε» ή «δεν είμαστε έτοιμοι». Φαύλος κύκλος.

Από τη σκέψη στη δράση

Είναι η λύση να σταματήσουμε τη σκέψη και την ανάλυση δεδομένων; Όχι, βέβαια.
Απλώς χρειάζεται να βάλουμε όρια στο πόσο θα σκεφτούμε πριν δράσουμε.

Μερικές πρακτικές που βοηθούν σε αυτό:

1. Θέσε χρονικό όριο στην απόφαση
   Δώσε στον εαυτό σου συγκεκριμένο χρόνο για ανάλυση. Όταν λήξει, προχώρησε σε πράξη με τα δεδομένα που έχεις.

2. Δράση-δοκιμή αντί για τέλεια λύση
   Αντί να περιμένεις να είσαι 100% σίγουρος, κάνε ένα μικρό βήμα-δοκιμή. Η πράξη θα σου δώσει περισσότερη πληροφορία από την ατελείωτη θεωρία.

3. Παρατήρησε την εσωτερική κουβέντα
   Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να επαναλαμβάνει τα ίδια ερωτήματα χωρίς νέα δεδομένα, είναι σημάδι ότι η ανάλυση έγινε αναβλητικότητα.

4. Συνδέσου με το “γιατί” σου
   Θύμισε στον εαυτό σου τον λόγο που ήθελες να ξεκινήσεις. Το συναίσθημα πίσω από την απόφαση είναι πιο κινητήριο από τη λογική μόνο.
   

   ---

   
   Η ανάλυση είναι πολύτιμη όταν μας βοηθά να πάρουμε καλύτερες αποφάσεις. Όμως, όταν γίνεται ψευτο-ασπίδα για να μην κινηθούμε, είναι καιρός να αλλάξουμε πορεία. Μερικές φορές, η μεγαλύτερη σοφία δεν κρύβεται σε μια ακόμα σκέψη, αλλά σε μια κίνηση που θα σπάσει το μοτίβο.
   

   ---

   Subscribe now

   Share

   
   Αν κολυμπάς στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, θα με βρεις κάπου εδώ για το Instagram και εδώ για το Facebook, σε μια σχεδία σαν κι εκείνη που είχε ο Οδυσσέας, μονολογώντας άλλοτε στα Ελληνικά και άλλοτε στα Αγγλικά.
   ♾️
   Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives

   
   

Στο περιοδικό “Car” (τεύχος Αυγούστου) διάβασα για την εντυπωσιακή Alfa Romeo 33 Stradale. Λίγες ώρες αργότερα, εσωτερικές διεργασίες γέννησαν στον νου μου την εξής σκέψη:

Ιδού τι μας συμβαίνει όταν ζούμε κινούμενοι (ή ακινητοποιημένοι…) από τους φόβους μας, τις διαρκείς αμφιβολίες, την εμμονική υπερανάλυση και τις περιοριστικές πεποιθήσεις· χαραμίζουμε δυνατότητα 621 ίππων “οδηγώντας” (τους εαυτούς μας) με σηκωμένο χειρόφρενο!

Έστω ότι σου δίνουν τα κλειδιά της Alfa Romeo 33 Stradale (με έναν κινητήρα 621 ίππων…), η οποία πιάνει 100km/h σε 3 δευτερόλεπτα. Η δύναμη είναι εκεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βάλεις μπρος, να κατεβάσεις/αφήσεις χειρόφρενο και να πατήσεις γκάζι. Δεν είναι απλό; Στη θεωρία, ναι. Στην πράξη όμως; Χμμ…

Το φαινόμενο self-handicapping

Πολλοί άνθρωποι (ή σχεδόν όλοι μας κάποτε στη ζωή μας) οδηγούν με σηκωμένο το
…ψυχολογικό τους χειρόφρενο. Φόβοι, υπερανάλυση, περιοριστικές πεποιθήσεις οδηγούν στο φαινόμενο self-handicapping, την ασυνείδητη τάση να βάζουμε εμπόδια στον εαυτό μας, ώστε (μεταξύ άλλων πραγμάτων που ικανοποιούμε έτσι) να έχουμε και μια δικαιολογία αν τα πράγματα δεν κυλήσουν όπως θα θέλαμε…

Μπορεί κάποιος να έχει γνώσεις, εμπειρίες, ακόμα και πάθος (αυτοί είναι κάποιοι από τους δικούς του/της 621 ίππους), αλλά κάθε φορά που εμφανίζεται μια ευκαιρία, σκέφτεται “δεν είναι η κατάλληλη στιγμή”, “μήπως…;”, “κι αν…;”, “μα εγώ δεν…” και άλλα παραπλήσια.
Είναι σαν να πατάει γκάζι με λίγο σηκωμένο το χειρόφρενο. Σχεδόν κινείται, αλλά με κόπο. Κουράζεται, χωρίς να έχει κάνει ουσιαστική δράση και συνηθίζει τόσο αυτό τον τρόπο …οδήγησης (αυτόν που ποτέ δεν αξιοποιεί το διαθέσιμο δυναμικό του), που θεωρεί πια ότι είναι ο φυσιολογικός.

Ο εγκέφαλος αγαπά την ασφάλεια. Αν του ζητούσαμε να διαλέξει μεταξύ της οικείας στασιμότητας και της αβεβαιότητας που εμπεριέχει η αλλαγή, θα επέλεγε το πρώτο, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ η αλλαγή είχε πολλές πιθανότητες να φέρει χαρά, αυτο-διεύρυνση, επιτυχία. Αυτό σχετίζεται με τον μηχανισμό γνωστικής ασυμφωνίας (cognitive dissonance). Όταν οι πράξεις μας δεν ταιριάζουν με τις δυνατότητες που έχουμε, ο νους μας, αντί να μας ωθήσει στην αλλαγή, απλώς θα βρει τρόπο να δικαιολογήσει την “απόκλιση”.

Μα, πρέπει πάντα να κατεβάζω απ’ ευθείας χειρόφρενο και να πατάω γκάζι;

Όχι! Κατηγορηματικά, ΟΧΙ! Η κριτική σκέψη, η εμβάθυνση και η ανάλυση είναι απολύτως ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ στη ζωή. Το ζητούμενο, όμως, είναι να αναδείξουμε την εσωτερική σοφία που θα βοηθά να διακρίνουμε πότε η μη δράση μας (ή η πιο αργή δράση μας) προκύπτει από ώριμη αξιολόγηση και πότε από δειλία, φόβο, περιοριστικές πεποιθήσεις. Μόνο όταν μάθουμε να κάνουμε αυτή τη διάκριση μπορούμε να ξέρουμε πότε να απελευθερώσουμε το χειρόφρενο με αυτοπεποίθηση και όχι από παρόρμηση ή βιασύνη.

Ο καλός οδηγός ταχύτητας ξέρει να ξεχωρίζει πότε οι 621 ίπποι θα …χαραμιστούν αν πατήσει γκάζι άτσαλα και πότε θα απογειώσουν την οδηγική του εμπειρία, το συνολικό απελευθερωτικό του βίωμα καθώς μετατρέπει την οδήγηση σε πέταγμα.
Στην οδήγηση της ζωής, ισχύει ακριβώς το ίδιο.

Κατά βάθος, ξέρεις.

Η απελευθέρωση του ψυχολογικού χειρόφρενου ξεκινά με αυτοπαρατήρηση, υγιή βαθμό διερεύνησης και επίγνωση.

Ρώτα τον εαυτό σου:

• Σε τι “οδηγώ με σηκωμένο χειρόφρενο” αυτό τον καιρό και σε τι “κυλάω και ρολάρω”;
  (Ξέρεις. Κατά βάθος, όλοι ξέρουμε. Αν πεις στον εαυτό σου “έλα, οι δυο μας είμαστε τώρα. Πες το χωρίς πολλή σκέψη”, θα δεις ότι θα ομολογήσεις πολύ γρήγορα αυτό που συμβαίνει.)

• Σε αυτό που οδηγώ με σηκωμένο χειρόφρενο, ποιος φόβος ή ποια πεποίθηση κρύβεται πίσω;

• Τι μου κοστίζει και σε τι με εξυπηρετεί αυτή η μη δράση ή η καθυστέρηση; Το όφελος που βρίσκω, αξίζει το κόστος που πληρώνω ή μήπως το πληρώνω πολύ ακριβά;

• Αν είχα την εγγύηση ότι θα πετύχει, τι θα έκανα διαφορετικά σχετικά με αυτό; Ποιο μικρό έστω βήμα προς αυτή την κατεύθυνση μπορώ να δοκιμάσω άμεσα, ώστε να γευτώ λίγο από το πιθανό όφελος που χάνω και να δω πώς θα επιδράσει αυτό στην ψυχολογία μου;
  

  Σε κάποιες περιπτώσεις στη ζωή, δεν χρειαζόμαστε περισσότερους ίππους ή άλλη (πιο “σωστή”) χρονική στιγμή, αλλά το να δεχτούμε ότι η κίνηση ακόμα και με στροφές, μας πάει παραπέρα αντί να μας βαλτώνει στο συχνά επιβλαβές οικείο.
  Το δυναμικό που μένει κλειδωμένο σε περιπτώσεις που το σύστημά μας μπορεί να απογειωθεί αξιοποιώντας το, μας “τρώει” από μέσα· νοητικά, ψυχολογικά, σωματικά.

  Ο δρόμος δεν ανήκει σε εκείνους που έχουν διαθέσιμους 621 ίππους, αλλά σε αυτούς που ξέρουν να διακρίνουν πότε μπορούν να τους απελευθερώσουν και το τολμούν.
  
  

  Subscribe now

  Share

  
  

  ---

  
  Αν κολυμπάς στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, θα με βρεις κάπου εδώ για το Instagram και εδώ για το Facebook, σε μια σχεδία σαν κι εκείνη που είχε ο Οδυσσέας, μονολογώντας άλλοτε στα Ελληνικά και άλλοτε στα Αγγλικά.
  ♾️
  Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives
  

  ---

Στην εποχή μας, αρκετοί άνθρωποι τιμούν την προσπάθεια για αυτογνωσία. Διαβάζουν, παρακολουθούν σεμινάρια και video, ακούν podcasts και απευθύνονται πιο εύκολα απ’ ό,τι παλαιότερα σε κάποιον Σύμβουλο, Ψυχολόγο ή Life Coach για να διαχειριστούν αυτά που τους δυσκολεύουν. Όροι, ερμηνείες και διάφορα “ψυχολογικά εργαλεία” προσφέρονται απλόχερα. Ένα ευρύτερο κοινό σε σύγκριση με παλαιότερες εποχές, ξέρει να ονοματίζει τραύματα, να αναλύει μοτίβα, να εντοπίζει triggers. Άλλοι πιο επιφανειακά, αλλά κάποιοι με πιο θαρραλέα εμβάθυνση.

Και όμως: πολλές φορές, όλο αυτό δεν τους απελευθερώνει, δεν τους αλλάζει.

Αυτή είναι η παγίδα του cognitive bypass: όταν η κατανόηση παρακάμπτει το βίωμα.
Όταν νομίζουμε ότι επειδή καταλάβαμε τι συμβαίνει, το έχουμε ξεπεράσει κιόλας.
Όταν το νόημα μένει παγιδευμένο στο μυαλό και η διαδικασία πρακτικής αξιοποίησής του δεν προχωρά.

Τι είναι το Cognitive Bypass;

Ο όρος αναφέρεται στην ψευδαίσθηση επίλυσης μέσα από τη γνωστική επεξεργασία.
Είναι η “ασφάλεια” που δημιουργείται όταν κατανοούμε κάτι νοητικά, χωρίς όμως αυτή η γνώση να έχει εξέλθει διά της εμπειρίας.

Παραδείγματα:

“Ξέρω ότι το υπερβολικό μου άγχος πηγάζει από την τελειομανία μου”.
“Ξέρω ότι δεν μπορώ να πω “όχι” επειδή θέλω να είμαι συμπαθής σε όλους”.
“Ξέρω ότι αποφεύγω την οικειότητα επειδή παλαιότερα έχω προδοθεί”.

Κι όμως …συνεχίζω να μου δημιουργώ υπερκόπωση από την τελειομανία, συνεχίζω να λέω “ναι” σε όλους, συνεχίζω να αποφεύγω την εγγύτητα.

Αυτή η “γνώση” λοιπόν, δεν είναι ακριβώς γνώση, αλλά διαπίστωση και κατανόηση μέσω του νου. Δεν έχει “κατέβει” στο σώμα, δεν έχει αναγνωριστεί βιωματικά, δεν έχει ενσωματωθεί ώστε να ωθήσει σε υλοποίηση αλλαγής.

Subscribe now

Η ψευδαίσθηση της αυτογνωσίας

Όλοι έχουμε ανάγκη να νιώθουμε ότι έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων στη ζωή μας και το cognitive bypass βοηθά πολύ στο να πειστούμε για αυτό.
Η κατανόηση του τι συμβαίνει, μας δημιουργεί μια ψυχολογική ασφάλεια.
Αφού ξέρω τι μου συμβαίνει και γιατί, δεν είμαι χαμένος/-η.

Η πραγματική μεταμόρφωση όμως, δεν συντελείται όταν απλώς εξηγούμε κάτι, αλλά όταν αφηνόμαστε να έρθουμε σε επαφή με τις διεργασίες εκείνου του “γιατί” που οδήγησε στο “τώρα” μας, να “νιώσουμε στο πετσί μας” το βίωμα των διεργασιών που οδήγησαν στην παρούσα συμπεριφορά μας, να το περιεργαστούμε και αισθητηριακά, να παρατηρήσουμε τι άλλο έχει επηρεάσει και πού αλλού το βρίσκουμε στη ζωή.

Ποια είναι τα σημάδια που δείχνουν ότι το νόημα έχει παγιδευτεί στο μυαλό;

• Επαναλαμβάνω τις ίδιες λέξεις-κλειδιά χωρίς συναισθηματική ενεργοποίηση.

• Περισσότερο αναλύω παρά αισθάνομαι (αντί να έχω πιο ισορροπημένα αυτά τα ποσοστά).

• Δυσκολεύομαι να μείνω σε επαφή με αυτό που πονά, να σιωπήσω, να παρατηρήσω χωρίς να λύσω.

• Παρόλο που "γνωρίζω", η συμπεριφορά μου παραμένει ίδια.

• Έχω την ανάγκη να λέω συνέχεια "πόσο έχω δουλέψει με εμένα".
  
  Το παγιδευμένο στο μυαλό νόημα είναι σαν να βλέπεις το φως στο βάθος του τούνελ, αλλά δεν το φτάνεις ποτέ.
  Δεν αγγίζει το νευρικό σύστημα.
  Δεν επανα-εκπαιδεύει το σώμα.
  Είναι διαυγές, αλλά δεν μεταμορφώνει.
  Είναι σαν να “πνευματικοποιούμε” κάπως την αποφυγή του πόνου, του φόβου, της σωματικής μνήμης…

  

Πώς αποφεύγουμε το cognitive bypass και μετατρέπουμε τη γνώση σε ενσωματωμένη πράξη;

Μερικά απλά βήματα:

• Παρατήρηση: Πότε αντί να εξηγώ και να συναισθάνομαι ταυτόχρονα, εγώ μόνο εξηγώ; Πότε αντιστέκομαι σε νέα συμπεριφορά/αντίδραση ακόμα κι αν “ξέρω” τι να κάνω;

• Επιβράδυνση: Ας μείνω λίγο σε επαφή με το τι συμβαίνει και τι κάνω, χωρίς να βιαστώ να το ερμηνεύσω αμέσως.

• Σωματοκεντρική πρακτική: Κίνηση, αναπνοή, αφή, φωνή. Να περάσει η εμπειρία μέσα από το σώμα.

• Μικρές πράξεις εφαρμογής: Ένα "όχι" που δεν τολμούσα, μια αποδοχή του φόβου χωρίς ενοχή και “δικαστήριο”.

• Ανεκτικότητα στη σιωπή: Η σιωπή είναι συχνά πιο θεραπευτική από τη διανοητική αναπαραγωγή.

Από το κεφάλι στο σώμα, από τη θεωρία στην ενσάρκωση

Η αντιληψη του τι μας συμβαίνει είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα. Το βαθύτερο ταξίδι, όμως, είναι η ενσάρκωση της γνώσης. Όχι απλώς να έχεις καταλάβει, αλλά να γίνεσαι κάτι διαφορετικό. Όχι μόνο να αντιλαμβάνεσαι την πληγή, αλλά να της επιτρέπεις να σε οδηγήσει σε νέα, διαφορετική δράση.

Η αλήθεια σου δεν είναι μόνο στο μυαλό. Είναι στο πώς ανασαίνεις όταν τη λες, στο πώς τρέμει η φωνή όταν δεν κρύβεσαι πια από τον εαυτο σου, στο πώς ολόκληρος/-η (νους-σώμα-ψυχή) αρχίζεις να γαληνεύεις όχι επειδή εξήγησες κάτι, αλλά επειδή τόλμησες να το ζήσεις αλλιώς.

Αν νιώθεις ότι χρειάζεσαι συνοδοιπόρο για να περάσεις από την αντίληψη στην πρακτική, διάβασε εδώ.

Αν κολυμπάς στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, θα με βρεις κάπου εδώ για το Instagram και εδώ για το Facebook, σε μια σχεδία σαν κι εκείνη που είχε ο Οδυσσέας, μονολογώντας άλλοτε στα Ελληνικά και άλλοτε στα Αγγλικά.
♾️
Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives

Μία από τις πιο κλασικές ερωτήσεις που δέχομαι από ανθρώπους, είναι η εξής.

Γιατί ενώ ξέρω ποιο είναι το πρόβλημα, δεν κάνω τίποτα για αυτό;

Όταν πρέπει να απαντήσω λακωνικά, λέω “Απλώς επειδή δεν είσαι έτοιμος/-η”.
Και λίγο παραπέρα… “Το γεγονός ότι αυτό που κάνεις περισσότερο σε επιβαρύνει παρά σε ωφελεί, δεν έχει φτάσει ακόμα στο σημείο να σε κουράσει τόσο που να ωθήσει την έμπρακτη αλλαγή”.

Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά…

Αρκεί η νοητική κατανόηση;

Το να καταλάβεις τι σου συμβαίνει είναι αναγκαίο, αλλά όχι επαρκές.
Αν αυτό αρκούσε, τότε π.χ. όλοι οι καπνιστές θα σταματούσαν να καπνίζουν αμέσως μόλις μάθαιναν τις συνέπειες της συνήθειάς τους αυτής στην υγεία τους.

Όλοι έχουμε την απαραίτητη πληροφόρηση για αρκετά πράγματα που μας επιβαρύνουν και είναι στο χέρι μας να αλλάξουν, όμως ακόμα και όταν αυτή την πληροφόρηση την κατανοούμε, δεν μας οδηγεί αυτό πάντα σε υλοποίηση της σχετικής αλλαγής.

Κατανοείς με το συνειδητό σου, αλλά μετά δρας με ώθηση από άλλες, υπόγειες και ασυνείδητες δυνάμεις. Για να πας στην αλλαγή, χρειάζεται να είσαι έτοιμος/-η να πληρώσεις το τίμημα, να υποστείς τις συνέπειες της νέας κατάστασης.

Η δύναμη της συνήθειας & του νευρικού συστήματος

Το νευρικό σου σύστημα έχει μάθει να επιλέγει ασφάλεια έναντι αλλαγής. Όταν ακολουθείς για χρόνια ένα συγκεκριμένο μοτίβο (π.χ. υπέρμετρη υποχωρητικότητα, αδυναμία να πεις “όχι” και να οριοθετήσεις, κ.ά.), ο εγκέφαλος το έχει καταχωρίσει ως “οικείο”, άρα και ασφαλές.
Κάθε φορά, λοιπόν, που βρίσκεσαι μπροστά σε μια παραπλήσια κατάσταση, αντί να ακούγεται όσο χρειάζεται η λογική σου, η κριτική σκέψη, το πιο συνειδητό σου κομμάτι, “μιλά” δυνατότερα το “σώμα”, ο οργανισμός, ο εγκέφαλος. Παράγεται στρες, συμπίεση, αντίσταση. Ο οργανισμός δεν προσπαθεί να σε σαμποτάρει. Για “εκείνον”, αυτό είναι μηχανισμός άμυνας. Βλέπει απειλή της οικείας ησυχίας και σε “προστατεύει” από την …αναστάτωση της αλλαγής.

Πέρα από τον οργανισμό όμως…

Subscribe now

Δεν αναλαμβάνεις ακόμα την ευθύνη

Ας μην ρίχνουμε όλη την ευθύνη στον οργανισμό όμως…
Μαζί με τη δική του αντίδραση, την ίδια επίθεση σού κάνει και εκείνος ο νοητικός μηχανισμός που έχεις σχηματίσει γύρω από τη συμπεριφορά που τόσα χρόνια εκδηλώνεις σε κάτι συγκεκριμένο.

Ολόκληρο το σύστημα που έχεις διαμορφώσει, δηλαδή, αντιδρά.
Σώμα και νοητικοί μηχανισμοί, απόψεις για τον εαυτό σου, κ.λπ.
Εμφανίζεται μια εσωτερική σύγκρουση.
Από τη μία έχεις το συνηθισμένο σου, το παλιό μοτίβο που εξασφαλίζει ασφάλεια και αποφυγή έκθεσης.
Από την άλλη, είσαι σε τέλμα και το ξέρεις.

Η οικειότητα δεν έχει μόνο θετικό πρόσιμο.
Έχει -όπως όλα- δύο όψεις.
Οικειότητα και ασφάλεια μπορεί να νιώθουμε και σε μια κατάσταση απόλυτα μη υγιή για εμάς.

Το να αλλάξεις, σημαίνει αυτόματα ότι πρέπει να ξεριζώσεις κομμάτια ταυτότητας που έχεις φτιάξει (Είναι σαν να πρέπει ξαφνικά να κόψεις το χέρι σου!). Άρα, να βιώσεις απώλεια και “πόνο”. Οι συνέπειες που θα έχεις αν θες να πάρεις την ευθύνη, είναι ταυτοτικές, συναισθηματικές, πρακτικές.

Υπάρχει “όφελος” από την παραμονή σου στο παλιό. Κάποιες ανάγκες σου καλύπτει. Υγιείς ανάγκες ή μη υγιείς, αυτό δεν έχει σημασία για εσένα σε αυτή τη χρονική στιγμή (και για όσο δεν θα είσαι έτοιμος/-η).
Παρόλο που ακόμα προτιμάς να βλέπεις εξωτερικές αιτίες, ουσιαστικά έχεις κάποιες εσωτερικές, ασυνείδητες ανταμοιβές, κάτι μέσα σου ικανοποιείται.
Δεν θέλεις, λοιπόν, να αποχωριστείς τη “γλύκα” της ικανοποίησης αυτής…

“Όχι” στην ενοχικότητα, “ναι” σε ένα πρώτο βήμα

Η παραμονή στις ενοχές δεν έχει καμία πρακτική χρησιμότητα.
Αντιθέτως, είναι μία υπεκφυγή.
Γίνεται μία κινούμενη άμμος στην οποία ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ να μπεις και να βυθιστείς για να μην δράσεις.

Αν έχεις αποκτήσει επίγνωση για μια συγκεκριμένη σου επιλογή συμπεριφοράς που περισσότερο σε “ξοδεύει” απ’ ό,τι σε “γεμίζει”, αντί να παραμείνεις στο “κρίμα που το βλέπω αλλά δεν το αλλάζω”, δοκίμασε σήμερα ένα πρώτο βήμα.

Ασχολήσου με ένα και μόνο ερώτημα:
Ποια είναι η ανταμοιβή, η ικανοποίηση που παίρνω εγώ από αυτή την επανάληψη;

Η απάντηση θα περιέχει κατά πάσα πιθανότητα “πόνο”, αλλά είναι μια πύλη προς την ελευθερία.

Με αυτό τον τρόπο, η ευθύνη (ΑΡΑ, ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙ) φεύγει από τους άλλους, δηλαδή από έναν εξωτερικό παράγοντα που δεν είναι στο χέρι σου να αλλάξεις και μετατοπίζεται σε εσένα.
Εκεί ενδέχεται να συνειδητοποιήσεις την αλήθεια του “μόνο εσύ μπορείς να αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου”.

Αν χρειάζεσαι έναν συνοδοιπόρο για το πώς να περάσεις από την αντίληψη στην υλοποίηση, διάβασε εδώ.

Subscribe now

Share

Αν κολυμπάς στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, θα με βρεις κάπου εδώ για το Instagram και εδώ για το Facebook, σε μια σχεδία σαν κι εκείνη που είχε ο Οδυσσέας, μονολογώντας άλλοτε στα Ελληνικά και άλλοτε στα Αγγλικά.
♾️
Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives

Κατά καιρούς, μία λέξη αρχίζει να εμφανίζεται παντού μπροστά στα μάτια μας, σε άρθρα, σε αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, σε βίντεο, σε συζητήσεις πρόσωπο με πρόσωπο.
Η «αυτοφροντίδα» είναι μία από αυτές τις λέξεις. Τα τελευταία 5–6 χρόνια, χρησιμοποιείται κατά κόρον.
Αλλά τι περιλαμβάνει πραγματικά αυτός ο όρος; Και πόσο συχνά κρύβουμε τις δικαιολογίες μας πίσω από αυτή τη λέξη;

Η φίλη μου η Νατάσα μού είπε χτες ότι θα παραλείψει τη γυμναστική της γιατί το σώμα της της «έστειλε το μήνυμα» να το κάνει.
«Χρειάζομαι ξεκούραση. Είναι αυτοφροντίδα», μου είπε.
Σταμάτησε για μερικά δευτερόλεπτα και μετά πρόσθεσε:
«…αλλά το ίδιο έκανα και το προηγούμενο Σάββατο… και την Τετάρτη επίσης. Είναι αυτοφροντίδα ήήή…;»

Εκεί! Εκεί είναι το σημείο-κλειδί! Αυτό το υπέροχο κενό δευτερολέπτων που ακολουθείται από μια αναλαμπή. Αυτές οι μικρές στιγμές, όπου η επίγνωση και ο εαυτός μας συγχρονίζονται στην ίδια συχνότητα, είναι που κάνουν τον άνθρωπο τόσο ξεχωριστό είδος.

Σ’ αυτά τα σταυροδρόμια που έχουμε το θάρρος να “δούμε” και να κάνουμε στροφή, ξεκινούν οι πιο μεταμορφωτικές διαδρομές.

Αυτοφροντίδα VS Δικαιολογίες

Η φροντίδα του εαυτού μας –σωματικά, ψυχικά, συναισθηματικά, πνευματικά– είναι αναγκαία.
Για πολλούς ανθρώπους, αυτοφροντίδα σημαίνει να υιοθετήσουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής, να διατηρούν μια όμορφη εξωτερική εμφάνιση, να ξεκουράζονται, να έχουν χόμπι, να πηγαίνουν σε Spa.

Για μένα, ο όρος περιλαμβάνει επίσης το να αναγνωρίζεις τα συναισθήματά σου χωρίς να παγιδεύεσαι μέσα τους, να μπορείς να θέτεις όρια, να προστατεύεις τον εαυτό σου από τις συνέπειες της συνεχούς περιήγησης στα κοινωνικά δίκτυα, κ.ά.

Αλλά συχνά επεκτείνουμε αυτόν τον όρο για να αποφύγουμε υποχρεώσεις, δυσκολίες και προκλήσεις και να καλύψουμε αναβλητικότητα, φόβο ή τεμπελιά.

Πώς να ξεχωρίσεις τη διαφορά;

Όταν βρίσκεσαι μπροστά σε αυτό το δίλημμα και δυσκολεύεσαι να διακρίνεις αν η απόφασή σου βασίζεται σε λόγους αυτοφροντίδας ή σε κάτι άλλο (όπως βαρεμάρα ή αναβλητικότητα), κάνε τα εξής:

1. Ρώτα τον εαυτό σου:
«Αν αυτό που πάω να αναβάλω ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ ή με ενθουσίαζε και μου έδινε άμεση ικανοποίηση, θα το ανέβαλλα;»
Αν η απάντηση είναι «όχι», τότε μάλλον δεν πρόκειται για αυτοφροντίδα, αλλά για αποφυγή λόγω βαρεμάρας, φόβου ή άλλης αιτίας.

2. Χρησιμοποίησε τον κανόνα των 10 λεπτών.
Δοκίμασε να ξεκινήσεις την εργασία ή τη δραστηριότητα που θέλεις να αποφύγεις για μόλις 10 λεπτά. Αν δεις ότι μέχρι τότε έχεις ήδη βρει ρυθμό, τότε πιθανότατα επρόκειτο απλώς για αναβλητικότητα.

3. Σκέψου τη μακροπρόθεσμη επίδραση.
Ρώτα τον εαυτό σου:
«Αυτή η επιλογή, να αποφύγω το x, με φέρνει πιο κοντά ή με κρατά πιο μακριά από τον στόχο μου;» Η αληθινή αυτοφροντίδα μάς βοηθά να εξελισσόμαστε με τον χρόνο. Οι δικαιολογίες μάς κρατούν στάσιμους.
Αυτό το ερώτημα μπορεί να ξυπνήσει ξανά τη φιλοδοξία και το κίνητρό σου.

Επιπλέον: Παρατήρησε τα μοτίβα σου!

– Λες ότι «ακούς το σώμα σου» και αποφεύγεις τη γυμναστική 8 στις 10 φορές;
– Σταματάς συχνά μία δραστηριότητα, μια εργασία, μια δουλειά σπιτιού, ένα project μόλις συναντήσεις δυσκολία;
– Αρνείσαι να πας σε κοινωνικές εκδηλώσεις σχεδόν κάθε φορά για να «προστατέψεις την ψυχική σου υγεία» από την ενέργεια των άλλων;

Αν ναι, αναζήτησε το πραγματικό «γιατί» μέσα σου. Μάλλον πρόκειται για κάτι πέρα από την ανάγκη για ξεκούραση ή αυτοφροντίδα.

Δεν υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο μεγαλύτερος σαμποτέρ του εαυτού μας από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Απόφυγε τα άκρα. Μέτρον άριστον. “Όχι” στην ενοχικότητα, “όχι” στο αυτο-καλόπιασμα. “Ναι” στο ευθύ αντικρισμα του εαυτού.
Ανάπτυξε τον μηχανισμό που θα διακρίνει σοφά πότε πρέπει να σε φροντίσεις και πότε να σε “σπρώξεις” στην υπέρβαση.

Αν κολυμπάς στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, θα με βρεις κάπου εδώ για το Instagram και εδώ για το Facebook, σε μια σχεδία σαν κι εκείνη που είχε ο Οδυσσέας, μονολογώντας άλλοτε στα Ελληνικά και άλλοτε στα Αγγλικά.
♾️
Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives

Subscribe now

Share

Σε μια πρόσφατη συνεδρία με πελάτισσά μου, συζητούσαμε για την πεισματική της προσκόλληση σε κάτι που έχει συνηθίσει να κάνει όταν χρειάζεται να βρει λύση σε ένα πρόβλημα.
“Εγώ ξέρω ότι για να το λύσω πρέπει να συγκεντρωθώ σε αυτό”.

Συχνά μένουμε δέσμιοι ενός τρόπου με τον οποίο έχουμε μάθει να κάνουμε κάτι, ενώ η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα αποτελούν απαραίτητες δεξιότητες επιβίωσης και ανάπτυξης σε έναν κόσμο που μετασχηματίζεται διαρκώς, με τις απρόβλεπτες εξελίξεις να αποτελούν ένα βασικό χαρακτηριστικό στη ροή της ζωής.

Η εστίαση δεν είναι ο μοναδικός τρόπος εξεύρεσης λύσης σε ένα πρόβλημα. Είναι απλώς ένας τρόπος· ένας από τους δύο με τους οποίους λειτουργεί το μυαλό μας. Ο άλλος είναι η χαλάρωση. Ο νους έχει και τις δύο δυνατότητες. Εμείς χρειάζεται να διακρίνουμε πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να ενεργοποιήσουμε τη μία κατάσταση λειτουργίας του και πότε την άλλη.

Η δήλωση της πελάτισσάς μου, λοιπόν, δεν είναι ακριβώς λανθασμένη. Είναι απλώς… ανεπαρκής για κάποιον που θέλει να λύνει διαφόρων ειδών προβλήματα και όχι μόνο εκείνα που απαιτούν αναλυτική σκέψη. Διότι, σε αυτή την πολυποίκιλη και πολύχρωμη ζωή, ουδείς μπορεί να είναι λειτουργικός σε ένα ευρύ φάσμα καταστάσεων αν αυτοπεριορίζεται στο να χρησιμοποιεί μόνο …ένα ή δύο χρώματα της παλέτας.

Ο σχεδιασμός, η αξιολόγηση και η λήψη αποφάσεων, είναι περιπτώσεις στις οποίες η λειτουργία εστίασης του νου είναι η κατάλληλη και μπορεί να θριαμβεύσει.
Όμως, όταν η επίλυση ενός προβλήματος,δηλαδή… η γέννηση μιας ιδέας για την αντιμετώπιση μιας κατάστασης απαιτεί δημιουργικότητα, εντοπισμό νοήματος εκεί που πριν δεν φαινόταν, σύνδεση φαινομενικά ανόμοιων στοιχείων για την ανάδυση καινοτόμων λύσεων και εμπνευσμένων οραμάτων, τότε η αναλυτική σκέψη δεν βοηθά. Ή, ακριβέστερα, δεν είναι αρκετή από μόνη της.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο νους χρειάζεται να κάνει εναλλαγή στην κατάσταση χαλάρωσης.
Γιατί “εναλλαγή” και όχι απλώς “χρήση και της κατάστασης χαλάρωσης” ταυτόχρονα;
Επειδή όταν το μυαλό μας είναι στη μία λειτουργία, απενεργοποιεί την άλλη.
Όσο λοιπόν επιμένουμε να χρησιμοποιούμε μόνο την κατάσταση της εστίασης, είναι σαν να καταδικάζουμε αρκετά είδη προβλημάτων σε μη εξεύρεση λύσης ή στο να προκύψει μια φτωχή, μη εμπνευσμένη, μη αποδοτική, ακατάλληλη λύση.

“Πολλά είναι τα θαυμαστά, μα τίποτα πιο θαυμαστό από τον άνθρωπο”, διαβάζουμε στην “Αντιγόνη” του Σοφοκλή.
Είμαστε ένα είδος που έχει την ικανότητα να ανταπεξέλθει σε πολλές και διαφορετικού βαθμού δυσκολίας καταστάσεις.
Αν όμως κρατάμε ανελεύθερο τον νου, βασισμένοι σε αυτό που έχουμε συνηθίσει και μας είναι ο μόνος οικείος νοητικός δρόμος; Χμμ…

Ο κόσμος, Συνταξιδιώτες, δεν θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί αν η ανθρωπότητα λειτουργούσε μόνο με την αναλυτική σκέψη και τον ορθολογισμό αφήνοντας απ’ έξω τη δημιουργικότητα και τα αντισυμβατικά μονοπάτια της. Ομοίως, δεν θα εξελισσόταν αν απέκλειε την αναλυτική σκέψη. Καθένα από τα δύο χρειάζεται να έχει το μερίδιο “χρήσης” που του αναλογεί κάθε φορά. Χρυσή τομή…

Τι κάνουμε, λοιπόν;

Έστω ότι έχεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα στην εργασία σου ή στην προσωπική σου ζωή. Μπορεί επίσης, να μην πρόκειται ακριβώς για πρόβλημα, αλλά για μία στρατηγική που πρέπει να διαμορφωθεί ώστε να αναπτύξεις καλύτερα την επιχείρησή σου ή τη σχέση σου.

Αν έχεις εστιάσει μελετώντας όλα τα πρακτικά θέματα, αν έχεις κάνει αυτό που πολύ απλά λέμε “τα έβαλα κάτω τα πράγματα με χαρτί και με μολύβι και τα μελέτησα” και δεν “βλέπεις” ικανοποιητική, αποδοτική λύση, τότε ίσως έχεις να κάνεις με ζήτημα που απαιτεί (και) δημιουργικότητα/ αντισυμβατική σκέψη/ πρωτότυπα μονοπάτια και διαδρομές.

Αν έχεις κινηθεί μόνο με τους πιο ελεύθερους, δημιουργικής φαντασίας τρόπους και πάλι δεν βρίσκεις ικανοποιητική για όλες τις πλευρές λύση ή η λύση είναι ελλιπής, τότε ίσως χρειάζεται να βάλεις στο παιχνίδι την αναλυτική σκέψη.

Πολλές φορές ένα πρόβλημα χρειάζεται και τα δύο, άρα η εναλλαγή που αναφέρθηκε νωρίτερα, χρειάζεται να γίνει στα πλαίσια του ίδιου …project.

Subscribe now

Τι σημαίνουν πρακτικά αυτές οι δύο καταστάσεις λειτουργίας του νου;

Όταν χρησιμοποιείς την αναλυτική σκέψη, κάνεις ουσιαστικά τα εξής:

Αναγνωρίζεις το Πρόβλημα. Καθορίζεις τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί αποτελεί πρόβλημα.
Κατανοείς και αναλύεις. Σπας το πρόβλημα σε μέρη, εντοπίζεις αιτίες, μεταβλητές, εμπλεκόμενους.
Συλλέγεις δεδομένα και πληροφορίες. Αναζητάς αποδείξεις, παραδείγματα, προηγούμενες περιπτώσεις ή και αριθμητικά στοιχεία.
Στα επόμενα στάδια, διατυπώνεις πιθανές λύσεις, ζυγίζεις τα “υπέρ” και τα “κατά”, επιλέγεις μία από αυτές, την εφαρμόζεις και κάνεις επαναξιολόγηση και προσαρμογές κατά την εφαρμογή.

Αν λοιπόν αυτή η μέθοδος δεν σε έχει φτάσει στο να επιλέξεις κατάλληλη λύση και …κάτι λείπει, χρειάζεσαι την άλλη λειτουργία του νου που βοηθά να αναδυθούν πιο δημιουργικές λύσεις.

Κάποιοι από τους τρόπους με τους οποίους μπορείς να να μπεις στο πεδίο αυτής της άλλης λειτουργίας:

Προγραμματισμένα Διαλείμματα. Αυτό σημαίνει τόσο ότι θα κάνεις διαλείμματα κατά τη διαδικασία εξεύρεσης λύσης (π.χ. αν είναι να ασχοληθείς με το θέμα δύο ώρες, θα προγραμματίσεις ένα ή δύο σύντομα διαλείμματα μέσα σε αυτό τον χρόνο), όσο και γενικά, δηλαδή να μην απασχολείς όλη την ημέρα τον νου σου με το θέμα που προσπαθείς να αντιμετωπίσεις.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Στα διαλείμματα από τη διαδικασία, χρειάζεται να ασχολείσαι με κάτι εντελώς διαφορετικής φύσης από αυτό που κάνεις όσο επικεντρώνεσαι στο να λύσεις το θέμα.
π.χ. κάνε έναν περίπατο και ασχολήσου με τον ουρανό, τους περαστικούς, τα δέντρα, τον ήλιο.
Πήγαινε σε ένα άλλο περιβάλλον από αυτό που δουλεύεις, βάλε το αγαπημένο σου τραγούδι και φαντάσου ότι το χορεύεις.
Πήγαινε βόλτα τον σκύλο σου και διώξε κάθε σκέψη για το θέμα όταν πάει να παρέμβει.
Σκάψε τον κήπο σου, αν έχεις.
Παίξε ένα μουσικό όργανο, αν είναι ένα από τα χόμπι σου.
Κάνε κάτι κατά τη διάρκεια του οποίου είσαι ένας άλλος άνθρωπος από το βασικό σου…
(Συχνά κάτι τέτοιο συμβαίνει χωρίς να το έχεις προγραμματίσει. Ξέρεις εκείνο που λένε για την ιδέα που αναζητούμε όλη μέρα με εστίαση προσοχής και τελικά μας έρχεται την ώρα που κάνουμε ντους;)

Σύντομος ύπνος/ Ενδιάμεση …βύθιση. Αν υπάρχει δυνατότητα πρακτικά, ξάπλωσε και προσπάθησε να βρεθείς σε εκείνη την κατάσταση ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο. Είναι το πεδίο που ακούς από κάπου μακριά αυτά που συμβαίνουν και ταυτόχρονα δεν κοιμάσαι ακριβώς. Εκεί ο νους επαναφορτίζεται, η αυτολογοκρισία δεν ακούγεται, η μνήμη ενισχύεται και οι ενοράσεις αναδύονται. Αυτό μπορεί να συμβεί και χωρίς να το προγραμματίσεις, αφού εμφανίζεται ως δυνατότητα και στην κατάσταση υπνηλίας, όπου ερευνητές της Επιστήμης της Νευρολογίας ανακάλυψαν τα κύματα θήτα.

Ισορροπία εργασίας-ανάπαυσης. Διατήρησε ένα καλό μοίρασμα χρόνου μεταξύ των δύο και σταμάτα να θεωρείς την ανάπαυση περιττή ή ταυτισμένη με την τεμπελιά. Αν την κάνεις σε ποσοστό 80% και εργάζεσαι 20%, υπάρχει πρόβλημα… Αν όμως κρατάς τα ιδανικά για σένα ποσοστά ισορροπίας, η απόδοσή σου θα εκτοξευθεί. Η δημιουργική λύση προβλημάτων απαιτεί “ανάσες”!

Ονειροπόληση. Το να ρεμβάζεις ή να ονειροπολείς, όταν γίνεται σε κατάλληλο ποσοστό, ενισχύει την εφευρετική σκέψη. Η Νευροεπιστήμη έχει αποδείξει ότι η ονειροπόληση ενεργοποιεί εκείνα τα κέντρα του εγκεφάλου που εμπλέκονται σε υψηλού επιπέδου διαδικασίες επίλυσης προβλημάτων.

Η παρακολούθηση προβλημάτων και άλλων καταστάσεων από την ίδια πάντα οπτική γωνία, σπάνια οδηγεί σε ουσιαστικές λύσεις. Εμπλούτισε τη φαρέτρα των νοητικών οδών που ακολουθείς και δες τη δημιουργική σου σκέψη να ανθίζει.

Subscribe now

Share

Η οικονομική μου ζωή έχει περάσει από πολλές διαφορετικές φάσεις, από δύσκολες στιγμές μέχρι άνθηση και πολλές καταστάσεις ενδιάμεσα.

Κάποια στιγμή, έμενα με τον πρώην σύζυγό μου και τον αδελφό του και προσπαθούσαμε να διαχειριστούμε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση. Βιώσαμε μια τεράστια πτώση στην κοινή μας επιχείρηση εκείνη την περίοδο και πιστεύαμε ότι μπορούμε να ανακάμψουμε, αλλά γνωρίζαμε καλά ότι αυτό θα χρειαζόταν χρόνο, έξυπνες κινήσεις και πραγματικά σκληρή δουλειά.

Τα έσοδά μας μειώθηκαν ξαφνικά στο 1/3 των εξόδων μας. Κάποιες φορές, περνούσαμε 2-3 μέρες με κομμένο ηλεκτρικό ρεύμα, επειδή κάτι άλλο που αφορούσε τη δουλειά μας έπρεπε να πληρωθεί πρώτα, ώστε η δυσκολία που βιώναμε να μην γίνει αντιληπτή σε άλλους.

Η Συνταγή

Ο ένας στήριζε τον άλλον, εκδηλώνοντας ανθεκτικότητα, καθώς αυτό ήταν μια ικανότητα που είχε αναπτύξει ο καθένας μας και λόγω παρόμοιων οικονομικών δυσκολιών στην παιδική μας ηλικία.

Συχνά συζητούσαμε το γεγονός ότι όλοι ξεκινήσαμε να δουλεύουμε από μικροί και πώς αυτό μας βοήθησε να οικοδομήσουμε την πίστη πως "ό,τι κι αν συμβεί, εμείς μπορούμε να το ξεπεράσουμε και θα το κάνουμε".

Κάποια στιγμή το 2009, στο τέλος μιας κουραστικής μέρας, έπρεπε να ετοιμάσω το δείπνο. Εκείνη την εβδομάδα, η εισροή χρημάτων ήταν τόσο κακή που οι προμήθειες στο σπίτι είχαν σχεδόν τελειώσει. Το γνωρίζαμε. Καταλήξαμε στην κουζίνα, κοιταχτήκαμε με νόημα και είπα:
"Δεν έχουμε πολλά πράγματα, αλλά θα χρησιμοποιήσω ό,τι έχουμε, και θα φάμε ό,τι προκύψει από αυτά".

Άνοιξα τα ντουλάπια της κουζίνας και βρήκα μόνο 4 πράγματα: ένα πακέτο φουσίλι ζυμαρικά, μια κονσέρβα τόνο, καλαμπόκι και μια συσκευασία πελτέ ντομάτας. Το ψυγείο μας ήταν άδειο, αλλά είχαμε ελαιόλαδο. Έτσι, το χρησιμοποίησα για να φτιάξω σάλτσα με τον πελτέ ντομάτας, τον τόνο και το καλαμπόκι. Έβρασα τα ζυμαρικά, τα σέρβιρα και μόλις καθίσαμε στο τραπέζι, είπα: "Δεν έχουμε τριμμένο τυρί. Χρειάζεται να το δούμε με τη φαντασία μας!".

Γελάσαμε, φάγαμε και συζητήσαμε. Αυτή ήταν μια συνταγή που κρατήσαμε ακόμα και όταν τα οικονομικά μας βελτιώθηκαν πολύ. Απλώς, μετά την ανάκαμψη, προσθέταμε τριμμένο τυρί στο σερβίρισμα! Τη φτιάχναμε και τη φτιάχνουμε ακόμα, προς τιμήν εκείνων των δύσκολων εμπειριών που ενίσχυσαν τον μεταξύ μας δεσμό και για τις οποίες μιλάμε ακόμα και σήμερα.

Roberto Benigni

Υπάρχουν στιγμές που αναζητώ συγκεκριμένα βίντεο που μου αρέσουν, για να τα δω ξανά και να συνδεθώ με ό,τι μου προσφέρουν. Η ομιλία του Roberto Benigni από τα Όσκαρ του 1999, είναι ένα από αυτά. Αγαπώ την αυθεντική, αντισυμβατική αντίδρασή του όταν κερδίζει το Όσκαρ για την Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία (“La Vita è Bella”).

Το αναζήτησα ξανά πρόσφατα και καθώς το παρακολουθούσα, παρατήρησα τις σκέψεις μου. Το ερώτημα "Πώς και είχα την ανάγκη να το δω αυτό τώρα;" κυριάρχησε.

Βρήκα την απάντηση κάπου στα 2 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα του video, συνδέοντας τα λόγια του Benigni με το γεγονός ότι νωρίτερα εκείνη την ημέρα, συζητούσα για τις δύσκολες στιγμές που αφηγήθηκα προ ολίγου με τον πρώην κουνιάδο μου. Αναφέραμε πράγματα που διδαχθήκαμε και “μεταμορφώσεις” μας που πετύχαμε διαχειριζόμενοι εκείνες τις δυσκολίες.
Μου είπε, "Θυμάσαι τι ωραία που είχε πει ότι το τυρί θα χρειαστεί να το φανταστούμε";

Ο Roberto, λοιπόν, λέει:
"...Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους γονείς μου, στο Vergaio, ένα μικρό χωριό στην Ιταλία. Μου έδωσαν το μεγαλύτερο δώρο: τη φτώχεια, και θέλω να τους ευχαριστήσω για το μάθημα της ζωής μου".

Δεν μπορώ να είμαι 100% σίγουρη για το πώς το εννοεί (αν και νομίζω ότι η πρόθεσή του ταυτίζεται με την ερμηνεία που έδωσα κι εγώ), αλλά οι δυσκολίες (κάθε είδους, όχι μόνο οι οικονομικές) είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο, μια τεράστια ευκαιρία για μεταμόρφωση και ανάπτυξη ψυχικής ανθεκτικότητας, ένα σημαντικό μάθημα στο σχολείο της ζωής. Αποτελούν, επίσης, μία εξαιρετική πηγή κινήτρου.

Βέβαια, το πού θα κατευθύνουμε αυτό το κίνητρο, αν θα ελέγχουμε εμείς τις βαθιά καταγεγραμμένες ελλείψεις που έχουμε βιώσει και τις συνέπειες των δυσκολιών ή αν θα μας ελέγχουν εκείνες, αν θα τις μετουσιώσουμε σε κάτι δημιουργικό ή σε κάτι μη υγιές, είναι ένα άλλο θέμα…

Share

Subscribe now

Ένας κήπος ανθίζει όταν βγάζεις τα παράσιτα, όχι όταν φυτεύεις διαρκώς νέα φυτά.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής όμως, ανοίγει συνέχεια οδούς στο χώμα για παράσιτα και μας αποσπά την προσοχή, “μπουκώνοντας” τον χώρο (του νου), εμποδίζοντας τον κήπο να “αναπνεύσει”, καθυστερώντας την άνθιση.

Στην καθημερινότητά μας, τα notifications είναι σαν εκείνο το παιδί μέσα στη σχολική τάξη που σηκώνει το χέρι επίμονα και λέει “κυρία, κυρία… κυρία, κυρία…” προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή της δασκάλας. Παράλληλα, αμέτρητες πληροφορίες (οι μισές εκ των οποίων είναι άχρηστες) ξεπετάγονται μπροστά μας κάθε λεπτό.

Είναι σαν μια συστηματοποιημένη πρόκληση απόσπασης προσοχής. Πολύ εξυπηρετικό για κάποιους που προτιμούν μια κοινωνία με δυσκολία συγκέντρωσης, στεγνή από ενέργεια για στοχασμό ή εστίαση στην ευημερία της.

Με έναν τετοιον συνεχόμενο βομβαρδισμό, το να μείνει κάποιος συγκεντρωμένος στη δράση που έχει προγραμματίσει για την ημέρα του (και η οποία συμβάλλει σε ευρύτερους στόχους του στη ζωή), αποδεικνύεται δύσκολο. Είναι μεγάλη ανακούφιση του άγχους το βίντεο με τα γατάκια, τα λαγουδάκια, κ.λπ. ή τα “νέα” για το κούρεμα της τάδε αοιδού, η ιδέα που έχει κάθε μέρα κάποιος και τη βρίσκει ως αφορμή για να σταθεί μπροστά στην κάμερα του κινητού του και να τη μοιραστεί μαζί σου και πολλά άλλα.

Την ίδια στιγμή, είναι σαν να απαιτείται πάντα να είσαι και να κάνεις όλο και περισσότερα πράγματα. Οι επιλογές πολλές και ο δρόμος ανοιχτός για όλους. Ένα αμέτρητο μενού ξεδιπλώνεται μπροστά μας και συχνά καταλήγουμε να ασχολούμαστε με πολλά πράγματα χωρίς τελικά να …υλοποιούμε, να ολοκληρώνουμε κάτι συγκεκριμένο. Η εσωτερική συμπίεση αυξάνεται και μια αίσθηση απογοήτευσης ή ματαίωσης κάνει συχνά την εμφάνισή της.


Κατάκτησε περισσότερα, κάνοντας λιγότερα

Πώς καταφέρνει ένας μεγεθυντικός φακός που είναι κάτω από τον ήλιο να ξεκινήσει μια φωτιά; Διοχετεύει όλο το φως σε ένα μικροσκοπικό σημείο…

Συχνά στη ζωή, όταν προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα, καταλήγουμε στο να χάνουμε τον στόχο.

“Αν αναζητάτε ηρεμία, κάντε λιγότερα. Ή (ακριβέστερα) κάντε τα απαραίτητα. Κάντε λιγότερα, αλλά κάντε τα καλύτερα. Γιατί τα περισσότερα από αυτά που κάνουμε ή λέμε δεν είναι ουσιώδη. Αν μπορέσετε να τα εξαλείψετε, θα έχετε περισσότερη ηρεμία. ”.
Μάρκος Αυρήλιος

---

Για πολλούς ανθρώπους, η φιλοσοφία είναι απλώς ένα σύνολο στοχασμών χωρίς πρακτική χρησιμότητα και αξίζουν τον χρόνο μας μόνο όταν έχουμε διάθεση για θεωρητικές συζητήσεις.

Η φιλοσοφία, όμως, μπορεί να γίνει ένα πρακτικότατο εργαλείο για να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας.

Στο παρόν θέμα μας, λοιπόν, ιδού κάποιες κινήσεις που μπορούν να βοηθήσουν· μικρο-συνήθειες εμπνευσμένες από μία αρχή των Στωικών, ταιριαστές με τη σύγχρονη ζωή, που βάζουν τον νου -άρα και τη δράση μας- σε ράγες, για μια ροή με αποτελεσματικότητα, αντί για αποπροσανατολισμό.

1. Το πρωινό ξεκαθάρισμα
Ξεκίνα την ημέρα σου με την ερώτηση: Ποια είναι τα 3 πιο σημαντικά πράγματα που χρειάζεται να κάνω σήμερα;
(όχι 20 πράγματα, αλλά 3)
Γράψ’ τα. Αυτά θα είναι το φωτεινό μονοπάτι που θα καθοδηγεί τα βήματά σου μέσα στην ημέρα. Αν θέλεις, απάντησε 3 για τη δουλειά σου και 3 για την οικογένεια (αν έχεις πολλά καθήκοντα, προστατευόμενα μέλη, κ.λπ)
Στη μέση της ημέρας, διερωτήσου: “Πού βρίσκομαι ως προς αυτά;”.
Αν είχες παρασυρθεί από περισπασμούς, θυμήσου ποιοι ήταν και βρες ποιοι χειρισμοί σου θα τους αντιμετωπίσουν όταν εμφανίζονται.

2. Η ψηφιακή …δίαιτα
>Δες με προσοχή το τηλέφωνό σου. Πόσες εφαρμογές χρειάζεσαι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;
Κατάργησε εκείνες που δεν εξυπηρετούν τους βασικούς σου στόχους στην καθημερινότητα.
Κάθε notification είναι ένας μικρός κλέφτης της συγκέντρωσής σου.
Γίνε αδίστακτος με ό,τι τραβάει την προσοχή σου από αυτά που στ’ αλήθεια σε ενδιαφέρουν στη ζωή.
>Κοίταξε ειλικρινά τα email σου.
Κάνε απεγγραφή από όσα Newsletter δεν επέλεξες να λαμβάνεις (και φτάνουν στο email σου με κάποιον τρόπο). Από τα υπόλοιπα, ποια είναι αυτά για τα οποία χρειάζεται στ’ αλήθεια να λαμβάνεις ενημέρωση όταν θέλουν οι αποστολείς και ποια εκείνα για τα οποία μπορείς να ενημερωθείς μόνο όταν θέλεις κάνοντας π.χ. επίσκεψη στο website τους.
>Για τις …βόλτες σου στα social media, φτιάξε δικούς σου κανόνες για το πότε θα αφήνεσαι συνειδητά στο να βλέπεις περιεχόμενο που εμφανίζεται μπροστά σου και ποιες ώρες θα είσαι εκεί μόνο για να κάνεις αυτό που χρειάζεται να κάνεις (αναλόγως δουλειάς και ιντερνετικής δραστηριότητας).
>Ως προς την ενημέρωσή σου, οριοθέτησε, φτιάξε το δικό σου σύστημα για το πόσα άρθρα π.χ. θα διαβάζεις για ένα συγκεκριμένο θέμα. Αν κάνεις έρευνα συνειδητά για αυτό και είναι ζήτημα που σε ενδιαφέρει πολύ, διάβασε όσα χρειάζεται. Αν όμως πρόκειται για θέμα που απλώς είναι “στα πάνω του”, “της μόδας”, που ξεπετάχτηκε μπροστά σου και σε οδηγεί σε παραπλήσια άρθρα ενώ δεν σου χρειάζεται να τα διαβάσεις, σταμάτα.

3. Η δύναμη του “όχι”
Ξεκίνα να λες “όχι” σε ό,τι δεν συνάδει με τις βασικές αξίες σου.
Αν κάποιος σου προτείνει π.χ. να πάρεις μέρος σε ένα project, διερωτήσου: “Ευθυγραμμίζεται αυτό με τις βασικές μου αξίες;”.

4. Λιγότερα πράγματα=περισσότερη ελευθερία.
Κοίταξε με προσοχή τον χώρο σου, τις ντουλάπες σου, τον πάγκο της κουζίνας.
Δες κάθε αντικείμενο και διερωτήσου:
Αυτά που μου προσφέρει, αξίζουν το κόστος που πληρώνω (σε χρήμα, χρόνο, ενέργεια) για να το συντηρώ;
Για ό,τι έχει δυσανάλογο κόστος σε σύγκριση με το όφελος, μέτρα αντίστροφα από το 5 ως το 1 και απομάκρυνέ το!
(Αν πρόκειται για κάτι βαρύ, μέτρα και αποφάσισε ότι θα το απελευθερώσεις την επομένη, για να απελευθερώσεις ταυτόχρονα χώρο και “χώρο” έξω και μέσα σου.)
Κοίταξε αυτό τον μικρό “χώρο” που δημιούργησες. Συμβάλλει στην ανάπτυξή σου.

Παρατήρησε τις κινήσεις σου συνειδητά για τις επόμενες τρεις μέρες. Ποιες διαδικασίες που ακολουθείς αυτόματα μπορούν να γίνουν με μικρότερη επένδυση χρόνου και ενέργειας, ώστε αυτό το απόθεμα να διοχετευτεί σε αυτά που πραγματικά έχουν σημασία για σένα;

Η ποιότητα νικάει την ποσότητα.
Η εστίαση οδηγεί σε υλοποίηση και αποτέλεσμα.
Η απλότητα φέρνει εσωτερική ειρήνη.

Προσπάθησε να πιάσεις 10 μπάλες ταυτόχρονα και το πιο πιθανόν είναι ότι δεν θα πιάσεις καμία.
Δοκίμασε να εστιάσεις στο να πιάσεις μία και θα δεις με πόση ακρίβεια μπορείς να φέρεις αποτέλεσμα.

Γιατί, λοιπόν, στη ζωή σου να προσπαθείς να πιάσεις 10 μπάλες ταυτόχρονα;

Anthi Psomiadou — CC BY-NC-ND 4.0 International : Credit must be given to the creator/ Only noncommercial uses of the work are permitted/ No derivatives

Γεια σου Συνταξιδιώτη/Συνταξιδιώτισσα.
Είμαι η Ανθή, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, Life Coach, Podcaster, Συγγραφέας.
Η "Αναγνώρισις" φιλοξενεί γραπτά μου περί ψυχικής υγείας, αυτογνωσίας, συμπεριφοράς.

Αντικρίζοντας ευθέως τον εαυτό και τον μη εαυτό, διακρίνοντας την Πραγματικότητα, απολαμβάνοντας τη ζωή μέσω της απελευθερωτικής ανάληψης ευθύνης.

Αν βρίσκεις το περιεχόμενο του Newsletter ενδιαφέρον και χρήσιμο για το ταξίδι σου σε αυτό το σφαιρικό νησί που αποκαλούμε “Γη”, κάνε εγγραφή για να λαμβάνεις κάθε νέο post. Επιλέγοντας Συνδρομή επί πληρωμή, έχεις πρόσβαση σε πιο αναλυτικό υλικό με πρακτικά εργαλεία Coaching, εφαρμόσιμα στην καθημερινότητα, για μια πιο αποδοτική αλλά και πιο απολαυστική ζωή.

Share

Subscribe now

Συχνά επιλέγουμε να κάνουμε ή να πούμε κάτι, να μην κάνουμε ή να αποκρύψουμε κάτι που αφορά εμάς και τη ζωή μας, με την αιτιολογία “να μην στεναχωρηθεί… ο τάδε”. Είναι αυτός πραγματικά ο λόγος ή αποτελεί απλώς το πρόσχημα;

Στη διάρκεια μιας συνεδρίας, μια πελάτισσα μού είπε ότι ο σύζυγός της είχε ένα μικρο-ατύχημα στη δουλειά και χρειάστηκε να μείνει μία νύχτα στο νοσοκομείο, αλλά εκείνη το απέκρυψε από τον 7χρονο γιο τους. Επέλεξε να του πει ότι ο μπαμπάς του χρειάστηκε να κάνει εκτάκτως ένα επαγγελματικό ταξίδι. Όταν τη ρώτησα γιατί δεν του είπε την αλήθεια, μου απάντησε “Για να μην στεναχωρηθεί”.
“Γιατί να μην στεναχωρηθεί;”, ρώτησα.
“Ε, τι; Έπρεπε να στεναχωρήσω οπωσδήποτε το παιδί;”, είπε.

Παιδική ηλικία και Ευκαιρίες δημιουργίας εσωτερικών μηχανισμών

Στην παιδική ηλικία έχουμε όλες τις ευκαιρίες να διαμορφώσουμε τους εσωτερικούς μηχανισμούς με τους οποίους θα διαχειριζόμαστε (σε εκείνο το παρόν, αλλά και στο …παρόν του μέλλοντος), τα διάφορα συναισθήματα που θα δημιουργούνται μέσα μας από καταστάσεις, γεγονότα, απροσδόκητες εξελίξεις που θα έχουμε μπροστά μας.

Όταν, λοιπόν, αποκρύπτουμε συνέχεια όλα τα μη ευχάριστα από ένα παιδί, του στερούμε την ευκαιρία και το δικαίωμα να αναπτύξει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζει δυσάρεστες καταστάσεις και συναισθήματα. Σαφέστατα, δεν εννοώ ότι πρέπει να δημιουργούμε σχετικές καταστάσεις ώστε να εξασκηθεί! Αλλά όταν η ζωή τού φέρνει μπροστά του μία τέτοια αφορμή και έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει ασυνείδητα τον μηχανισμό, τα όπλα και τις ασπίδες του για παραπλήσια γεγονότα, η υπερπροστατευτικότητα του “δεν το λέω για να μην στεναχωρηθεί”, όχι μόνο του στερεί αυτά, αλλά επιπλέον, το εμποδίζει να αναπτύξει ψυχική ανθεκτικότητα.

Παραδείγματα ενήλικης ζωής

Κάποιες από τις πιο συχνές περιπτώσεις χρήσης της φράσης “για να μην στεναχωρηθεί”, είναι π.χ. ένας ενήλικας που δεν καπνίζει μπροστά στον πατέρα του, κάποιος που δεν αποκαλύπτει στους γονείς τη σχέση του με μια γυναίκα που ξέρουν ότι δεν συμπαθεί, η αδυναμία οριοθέτησης της παρεμβατικής συμπεριφοράς γονέων στη ζωή ζεύγους, κ.ά.

Διευκρινίσεις-Υπενθυμίσεις

• Το αν θα στεναχωρηθεί κάποιος, δεν είναι στη ζώνη ελέγχου μας. Είναι κάτι που επιλέγει (ασυνείδητα), αφού πρώτα περνά μέσα από τα φίλτρα της προσωπικότητάς του ό,τι κάθε φορά έχει μπροστά του. Δεν στεναχωρούμε κάποιον. Στεναχωριέται. Αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται.

• Αποφεύγοντας κάτι ώστε να “προστατεύσουμε” κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο από το να βιώσει στεναχώρια, δεν σημαίνει ότι καταφέρνουμε να μην τη βιώνει γενικά. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι στεναχωριέται, με άλλα πράγματα, όπως όλοι οι άνθρωποι. Δεν εξασφαλίζουμε τίποτα με αυτή τη μέθοδο “προστασίας”.

• Οι άνθρωποί μας είναι ικανοί να διαχειριστούν μη ευχάριστες καταστάσεις. Το έχουμε δει πολλές φορές. Το γεγονός ότι συνεχίζουμε να μην τους εμπιστευόμαστε σε αυτό, αποκαλύπτει κάτι δικό μας…
  
  Γιατί το κάνουμε αυτό;
  
  Ο λόγος, Συνταξιδιώτη μου, είναι δικός σου… και ζει κάπου πιο βαθιά. Όταν κάνεις κάτι τέτοιο, είναι επειδή εσύ (νομίζεις ότι) δεν μπορείς να διαχειριστείς το να είναι κάποιος άνθρωπός σου στεναχωρημένος από κάποια δική σου επιλογή. Κάποια δική σου άβολη θέση και πιθανή συναισθηματική κατάσταση αποφεύγεις (διαφωνία, ντροπή για κάτι που κάνεις, αποδοκιμασία,…).
  
  Τι προσφέρει η στεναχώρια στον άνθρωπο;
  
  Πέρα από όσα προανέφερα για την παιδική ηλικία, η διαχείριση της στεναχώριας συμβάλλει στην αύξηση της ψυχικής ανθεκτικότητας, αποτελεί ευκαιρία να θυμηθούμε τη δύναμή μας, δίνει τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε νέους τρόπους διαχείρισης καταστάσεων, είναι εύφορο έδαφος για αύξηση της αυτογνωσίας, μας κάνει πιο ευέλικτους (αν τη χρησιμοποιήσουμε σοφά) αλλά και πιο ικανούς για επαναφορά, ανάλογα και με τον τρόπο που θα τη διαχειριστούμε.
  
  Δεν χρειάζεται να την επιδιώκουμε. Χρειάζεται απλώς να μην τρέχουμε να κρυφτούμε όταν η ζωή τη φέρνει μπροστά μας.
  
  Θυμήσου
  
  Κάνε μια βόλτα στον χρόνο και θυμήσου κάποιες στεναχώριες του παρελθόντος. Τι συνέβαινε όσο τις διαχειριζόσουν; Τι επετεύχθη; Τι θετικό έστεκε εκεί, δίπλα στο αρνητικό της πρόσιμο; Τι διαπίστωσες όταν πέρασε; Μήπως διαπίστωσες ότι τελικά μπορείς να διαχειρίζεσαι αποτελεσματικά τα δυσάρεστα;
  
  Αντέχετε
  
  Τόσο ο αγαπημένος σου άνθρωπος που (νομίζεις ότι) προστατεύεις με τη μέθοδο της παρουσίασης ενός άλλου εαυτού από αυτό που πραγματικά είσαι στην εκάστοτε φάση ζωής, είστε ικανοί να διαχειριστείτε την άβολη και δυσάρεστη αίσθηση της αποκάλυψης. Ο μόνος που προστατεύεται από τέτοιες επιλογές, είναι ο φόβος. Προστατεύεται και διαιωνίζεται. (Ομοίως και τα σχεσιακά μοτίβα που έχουμε διαμορφώσει.)
  
  Ο φόβος έχει ενίοτε την αποστολή να μας προστατεύει.
  Άλλοτε πάλι, υπηρετεί έναν άλλον σκοπό· είναι ευκαιρία για ένα εσωτερικό άλμα…
  

Μπορείς να ακούσεις το αντίστοιχο Podcast επεισόδιο της Ανθής εδώ

Share

Subscribe now